■■■■¿?

.

()

@koganekzk.bsky.social
@shingen-kzk.bsky.social

(เอาน้องพวกผมไปก็ดูแลดี ๆ ด้วยนะครับ ไม่งั้นผมตามถึงบ้าน)

(ปล.ถ้าวาดผิดยังไงขออภัยด้วยนะครับ)

#KzK_Story

เช้าวันใหม่หลังจุดจบ
.
.
.

#DayNone

แสงแดดแรกของปี 2017

ท้องฟ้ายามเช้าที่ได้เห็นทุกวัน และรัศมีอบอุ่นของดวงอาทิตย์ฉายส่องเปรียบเหมือนการฉลองให้แก่ชีวิตวัยรุ่นสุดบัดซบ

อยากลุกขึ้นมาไชโยอยู่หรอก
ทว่า

โทโมมิวางมันไว้แบบนั้น ไม่กล้าอธิบายอะไร เพราะอายเกินกว่าจะพูดออกมาได้ว่าคิดกับพวกเขาเช่นไร

แค่ได้ให้ก็พอใจแล้ว

แด่กรีฑา

แด่ครอบครัวของฉัน

#KzK_story 2016年 12月 25日

ถึงชมรมกรีฑา เพื่อนของฉัน

กองไม้แกะสลักรูปสัตว์ถูกจัดวางไว้เงียบ ๆ ในห้องของโต๊ะชมรม
แต่ละตัวไม่เหมือนกัน ไม่มีชิ้นไหนซ้ำ
มีเพียงชื่อของสมาชิกติดไว้ ...เรียบง่าย

เคยคิดจะทำของขวัญให้พวกเขามาตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งเข้าชมรม
งานไม้แกะสลักที่มักทำเป็นประจำ
แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ความคิดนั้นถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยข้ออ้างสารพัด

“ฉันรักโมโมะจังนะ”

#KzK_Story
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น

แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ

ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว

จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—

#KzK_DayNone
(About ruki part)

ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย

เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว

"......."

“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา

“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”

+

-------------------

It's time to say Good bye now

-------------------

#KzK_Commu

ref: good bye eri

#KzK_DayNone

(สกินสู้บอส + อาวุธ

- ดาบที่ DIY มาจากใบเลื่อย ตัด เจียร ลับคม ประกอบ By มอร์ทริด

- เอเทลน่าตั้งชื่อว่า Excalibur แม้ว่ามอร์ทริดจะบอกว่าเป็นชื่อที่ไม่เป็นมงคลก็ตาม)

#KzK_Story
.
.
.
.
.
วันที่ 4 เมษายน 2016
วันที่ 8 กันยายน 2016
คืนก่อนวันคริสต์มาสในปี 2016
วันที่ 25 ธันวาคม 2016

กระทั่งวันที่ 31 ธันวาคม 2016

ทุกคนที่อยู่ ณ ตรงนี้ล้วนแต่สำคัญกับกับโยชิดะ โควงะและการตอบรับหรือการให้คำสัญญาของเธอมันหนักแน่นพอที่จะให้ทุกคนรับรู้มันว่าเธอไม่ใช่คนที่ผิดคำพูด

[ ประกาศจากทางคอมมูนิตี้ ]

สามารถติดตามช่องทางข่าวสารได้ทางเพจ

web.facebook.com/KibouzakuraK...

“ผมน่ะทำ…ทำได้ดีแล้วสินะ…”.
.
.
.

“ใช่มั้ยล่ะ…พี่โน…โซมิ…พี่ชุน……”
.
.
.
.

“เดซี่…ทุกคน”
.
.
.

“ผม…พักได้แล้วสินะครับ”
.
.
.

”ผม…ผ…ผม คิดถึงทุกคนจัง…“

เขาล้มลงกับพื้นหิมะ
แก้มแนบกับความเย็นเฉียบ
ดวงตาพร่ามัว มองเห็นเพียงสีขาวที่ค่อยๆ กลืนทุกอย่าง

อีกหนึ่งลมหายใจ
อีกหนึ่งครั้งที่เลือดไหลออกมา
.
.
.
.

แล้วก็…ไม่มีแรงจะไออีกต่อไป

หน้าอกกระตุกครั้งสุดท้าย
ลมหายใจขาดห้วง
.
.

ความเจ็บปวดค่อยๆ เลือนหายได้
ไม่ใช่เพราะดีขึ้น
.
.
.
แต่เพราะไม่มีใครเหลืออยู่ให้รู้สึกมันแล้ว

หิมะตกลงมาบนบาดแผลที่เปิดอ้า
ความเย็นกัดกินลึกเข้าไปถึงไขกระดูก
มือชา แขนไร้แรง นิ้วไม่สามารถกำได้แม้แต่จะเกาะพื้น

สติเริ่มแตก
ความคิดไม่ต่อกัน
เขารู้แค่ว่าเจ็บ… เจ็บไปหมด

ลมหายใจถี่ขึ้น สั้นลง
เลือดไหลออกมาพร้อมกับทุกเสียงไอ
ราวกับร่างกายกำลังคายชีวิตทิ้งออกมา

ทีละน้อย

ทีละน้อย

ของเหลวอุ่นๆกลิ่นสนิมคลุ้งอยู่ภายในพุ่งขึ้นมาในลำคอ
เขาสำลักไออย่างรุนแรง
เสียงแหบต่ำดังสะท้อนในความเงียบ
เลือดกระเซ็นเปื้อนหิมะสีขาว กลายเป็นรอยแดงเข้มที่ดูผิดที่ผิดทาง

ปอดเหมือนถูกฉีก
ทุกครั้งที่หายใจเข้า เจ็บจนแทบร้องออกมา
ทุกครั้งที่ไอ เลือดก็ยิ่งไหลออกมาไม่หยุด

ร่างกายสั่นระริก
.
.
ไม่ใช่เพราะกลัว
.
.
แต่เพราะหนาวจนกระดูกเริ่มที่จะส่งเสียงประท้วง

ทุกอย่างก็จบลงจริง ๆ แล้ว

สิ่งนั้นค่อยๆร่วงหล่นลงมาสู่พื้นโลก

พร้อมกับร่างของเขาที่ก็ร่วงหล่นลงไม่ต่างกัน

ร่างกายของเขา

ไม่ยอมตามไป

ลมหายใจหนึ่งถูกบีบออกมาจากปอดอย่างฝืนทน
หน้าอกกระตุกแรง ราวกับมีบางอย่างแตกหักอยู่ข้างใน
ความเจ็บแล่นขึ้นมาจนภาพตรงหน้าสั่นไหว

เขาพยายามหายใจ
แต่สิ่งที่ออกมาก่อน…

คือเลือด

ทำไมล่ะ

ทำไมกันเล่า!!!????

ขวานในมือถูกกำไว้แน่น

กัดฟันและวิ่งออกไป

เขาวิ่งใส่มันและแกว่งขวานไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนแทบไม่ได้สนใจรอบข้างเลยด้วยซ้ำ

.
.
.
จนในที่สุด

เขาเงยหน้าขึ้นและกวาดสายตาแสนพร่ามัวมองไปรอบๆ

มีคนหายไปอีก มีคนตายไปอีก

และคนที่จากไปล้วนเป็นคนที่เขาคุ้นเคย

อาจารย์เมย์เคียวที่ช่วยปลอบประโลมตัวผมในวันที่อ่อนแอ

อาจารย์ไคยะที่ดูแลผมมาตลอด

โทโมมิซังเพื่อนร่วมชมรม แม้เราจะไม่สนิทกันมากแต่พวกเราก็รู้จักกัน
.
.
.

เขาช่วยอีกฝ่ายไม่ได้ด้วยซ้ำ

ทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่นี่

เพียงแค่ไม่กี่เอือม

ทำไมกันล่ะ

ทำไมต้องเป็นประธานล่ะ?
.
.
.

นี่หรอ

นี่หรอสิ่งที่คนๆนั้นพยายามมากมายแล้วสมควรที่จะได้รับ

สมควรที่จะหายไปแบบนั้นหรอ

สมควรรึไง!!?!
.
.
.

หายราวกับไม่มีตัวตน

เสียงกรีดร้อง

คำบอกลา

คำสั่งเสีย

เลือด

เนื้อ

ไม่เหลือสิ่งใด

ไม่เหลืออะไรเลย

.
.
.

ไม่

ไม่

เดี๋ยวสิ

ไม่สิ

ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ

“ป…ประธาน ไม่สิ ไม่ใช่สิ”

เขาทรุดตัวลง

ตรงที่ประธานเคยยืนอยู่

ทรุดตัวลงตรงนั้น

แต่แล้ว

แสงสว่างจ้าเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ทันที
.
.
.
ทำความรู้สึกที่มีอยู่ของเขาพังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี
.
.
.

เขานั้นหันไปข้างๆ บางสิ่งได้หายไป

ที่ๆคนๆนั้นยืนอยู่

เขาคนนั้นหายไป
.
.
.

#KzK_Story

เขาเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายใจ

แต่ถึงอย่างงั้นตัวเขาก็ยังคงสู้ต่อไป

แม้ร่างกายจะตะโกนกู่ร้องออกมาไม่หยุดเพื่อบอกให้เขาพอได้แล้ว

แต่เขาก็ยังคง

ลุกขึ้น

ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
.
.
.
.
เพื่อที่จะสู้ต่อไป

เพื่อที่จะไม่เป็นภาระ

เพื่อที่จะไม่ไร้ประโยชน์

เพื่อทุกคนที่พยายาม

เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุ่มเทไป

เพื่อ…

[ เอนด์ดิ้งคอมมูคิโบวซากุระ ]

ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า

www.facebook.com/share/v/1A8p...

[🧷] — – P̵͔͇͊̎̃̅̾i̶̟͔͛́̚n̸͕̞̖̉̐̀

⊹⊹—⊹ ⊹⊹ —⊹ ⊹— ⊹—⊹⊹ ⊹—⊹⊹ —⊹—— ——⊹⊹—— [] —⊹—⊹ ⊹— —⊹ [] ⊹⊹ [] —⊹⊹⊹ ⊹ [] ⊹⊹⊹⊹ ⊹— ⊹——⊹ ⊹——⊹ —⊹—— ⊹⊹——⊹⊹

海野 海也 - เสียชีวิต

#KzK_Story

[กระดาษบันทึก 1 แผ่น ที่ชิราคาเนะเขียน]

“ขอแค่อีกนิดเดียว…”

เสียงนั้นแทบไม่หลงเหลือเป็นคำพูด

รุกิก้าวไปข้างหน้า
ขาทั้งสองหนักอึ้งราวกับจะทรุดลงทุกเมื่อ

เขายังคงก้าว

ทีละก้าว..

ทั้งที่รู้ว่าร่างกายกำลังจะพัง
ทั้งที่รู้ว่าอาจไม่มีวันกลับมา

ไม่ยอม
ไม่อยากจะหายไป

ขอแค่..
อยากรอดไปพร้อมกับทุกคนเท่านั้นเอง!

(+)