Eg skulle endeleg få rydda litt på det heilt krisebomba soverommet mitt, og fylte den store kofferten som stod tom og tok plass, med vår- og sommerklede, fordi eg skal bruke ho i månadsskiftet. Det var enten heilt genialt eller utruleg dumt.
Tenk at eg aldri meir skal få skrive master i nordisk😭
Tenk at eg aldri meir skal få ha lesesalen for meg sjølv ei eksepsjonelt fin sumarveke i Bergen😭
Eg skal også slutte å sløse vekk tida mi på «kvifor hatar dei meg🥺» og heller prise meg lukkeleg over at ingen vil henge med meg, sånn at eg kan isolerere meg ytterlegare med Arbeidet™
Nei, på tide å kjøpe alt som finst av snacks, så eg slepp å fikse eit einaste måltid i løpet av dei neste to månadane.
Og eg er jo så dårleg på overgangar, også dei mentale. Sjølv om den eine «arbeidsplassen» reint fysisk er den same som masteroppgåva, klarer eg ikkje å berre heilt saumlaust og avslappa byte frå éine oppgåva til den andre.
Og så er det alt som inngår i å vere eit velfungerande medlem av samfunnet. Og alle relasjonane ein skal pleie.
Hadde det berre vore masteren, skulle dette gått så strålande, atte. Men så har eg 160 arbeidstimar oppå der, på to ulike arbeidsplassar. Og så skal eg undervise (berre éi økt i veka, då, men). Og så er det den der artikkelen eg skal ferdigstille og sende (vonleg) for siste gong.
sit og lagar framdriftsplan no og har mild panikk
jammen HJELP kor vart tida av, kva meiiiiner du med at det berre er så vidt over to månadar att før masteren skal inn 😭
Eg ser no at den engelske syntaksen vart litt føkka, men meininga kom no fram likevel, hahaha
Ja, du er nok inne på noko der
Jo, men så må du hugse at the straights in fact are not OK og at mange av dei regelrett hatar kvarandre
I kampen mellom «Dette møtet kunne vore ein e-post» og «åååå, det er så trist å ikke kunne møtes fysisk» vann dei aggressivt utadvendte og kontrollerande folka😔 og no er det konstant influensa og superinfluensa og eg veit ikkje kva som går
Det er heilt utruleg kor fort me gjekk frå «hald deg heime ved kvart minste symptom!» til «det passar ganske dårleg at du er sjuk no».
«Det er noko som går» og så er det berre at ein person vart sjuk og smitta alle rundt seg, fordi dei gjer det så forbaska vanskeleg å vere sjuk.
Eg må avlyse morgondagens tannlegetime innan den neste timen, men sidan dei insisterer på at ein skal ringe, må eg berre kvi meg ein halvtime først
Sant! Eg fekk jo fullstendig panikk for at eg hadde gått rundt og utilsikta gjort folk ukomfortable i ÅREVIS, og eg hadde visstnok ikkje det. Men verbal bekrefting er liksom ikkje heilt nok når ei skamkjensle først har festa seg.
😭
Eg pilla meg i øyret og gjekk inn til bror min og ba han smake på fingen min, for «det smakar jordbær!»
Det smakte ikkje jordbær.
Ja, og kropp BURDE jo vere heilt avslappa. Eg trur heilt genuint at seksualisering av nakenheit er ei (av mange) kjelder til så mykje av driiiiten i samfunnet.
FOR IKKJE Å SNAKKE om alt dritet eg har utsett veslebrørne mine for. Men det er eit heilt eige monster.
Ja! Eg ligg vaken om natta og tenker på då eg kalla Eirik i klassen ein nerd i 7. klasse. Me vart tjommiar seinare og eg har for lengst sagt unnskyld, men TENK om det har påverka sjølvbiletet hans til evig tid.
SANT! Eg er framleis heilt einig, og eg hadde ALDRI reagert om eg var i nokon andre sitt kollektiv og observert det same. Og menn går rundt i berre boksaren eller handklede frå hofta utan at nokon lear på eit augelokk.
For nokre veker sidan trudde eg at eg var heime åleine, og så stod eg på kjøkenet i berre strømpikk og skjorte. Så kjem roomie, som eg har budd med i tre+ år, og eg berre, nærast panisk «eg er esje ornkli påkledd, altså, bare så du er advart!!!» og ho berre «lol so what». OG JA, EINIG, SO WHAT!
Eg synest framleis det er frekt som faen å kome inn i nokon andre sin heim, midt i ein pandemi, og legge føringar for åtferd og klesdrakt.
Men det fjernar ikkje skammen.
Og så seier dette framande mennesket noko passiv-aggressivt om at «no var buksa på», og eg berre «??????»
Og sidan har eg følt meg ekkel om eg køyrer Donald Duck-stilen😔 i min eigen heim😔
Eg visste ikkje at eine romkameraten min hadde medstudent på besøk ved kjøkenbordet. Men eg skulle jo berre skru på omnen og tilbake på soverommet mitt. Eg hadde på meg ein stor hettegensar som dekka rumpa - og vel så det.
Når eg kjem tilbake for å setje rundstykka i omnen, hadde eg bukse på meg.
I hovudet mitt er det heilt ukontroversielt. Og eg har på dette tidspunktet budd med veldig mange ulike menneske og i veldig mange ulike heimar. Eg har aldri opplevd det som eit problem.
Eg skal berre rett ut på kjøkenet for å skru på omnen, slik at eg kan steike meg rundstykker.
Men eg opererte med «stor t-skjorte og undikk er tildekka nok» dei første 26 åra av livet mitt.
MEN SÅ!
Det er pandemi. Eg bur med to andre damer, som eg kjenner godt. Om eg berre skal rett på do eller på kjøkenet for å hente noko, syt eg for å dekke til rumpe og overkropp, og dett er dett.
