başkanın çatıya fırlayan arabası, merdiven inen Seat, alçılı koluyla sürekli Falanj selamı veren karakter.
diktatörlükten demokrasiye geçişi gerilimi hiç düşürmeden ele alan Geçiş belgeselinden anlar.
ilk 3 bölümü TR'ye çevirdim ve devamı her cuma gelecek.
youtube.com/playlist?lis...
İlk makalem yayında.
Santiago García ve Javier Olivares’in Las Meninas çizgi romanının, Velázquez’in başyapıtını çizgi roman kodlarıyla nasıl yeniden yarattığını inceledim.
Eserin Las meninas üzerine çizgi roman formunda bir deneme olduğu sonucuna vardım.
Başka ifadeyle, gündelik dile göre biz birinin gözlerinin içine bakıp yalan söylediğini görürüz, Feyyaz Yiğit ise—
Bununla birlikte Batı retorik geleneğine göre edebi dil bir sapma, gündelik dil normundan ayrılmadır. Standart dile getirilen modifikasyonlar öykünün alıcısının canını sıkmaktan veya onu kayıtsızlığa sürüklemekten kaçınmanın bir yoludur.
birinin olan olayları, diğerinin olabilecek -gerçekleşse bu ya da şu şekilde gerçekleşebilecek- olayları anlatmasıdır. Coleridge bunu "inançsızlığın askıya alınması" şeklinde adlandırırken Feyyaz Yiğit "nakadar inanırsan o kadar komik oluyo," der:
Feyyaz ve eserleri üzerinden edebiyat teorisi anlatma fantezimi biraz burada yatıştırayım:
Platon'un söylediği gibi, şairin işi olanları anlatmak değil, neler olabileceğini ya da olanaklı şeyleri gerçekmişgibilik temelinde anlatmaktır. Tarihçi ile şairin farkı,
karşı başarısız da olsa son bir savunma siperi oluşturan hafif tertip serseri Arthur Morgan abimizin yanında gecenin dördü beşiyiz.
böyle bir dağılma ve çözülme anlatısının hızlı olması ne kadar akla yatkın olurdu?
siz, her an, hatta boş zaman anlarında bile ilerleme ve üretkenlik talep eden kapitalist bir zaman rejiminin ürettiği endişelerle hız talep etmeye devam edin, biz, ne tanıdığı ne de hoş karşıladığı bir yaşam hızına
erkek egemenliği, teknoloji üzerinde hakimiyet ve rakiplerini alt etme üzerine kurulu dijital fantezilerinizi başka oyunlara saklayın. oyun zaten endüstriyel kapitalizmin yayılmasını engellemeye ve son demlerini yaşayan bir devrin karşısında zamanın uzatılmasına yönelik güçsüz çabalarla ilgili.
Red Dead Redemption 2'yi bir oyun eleştirmeni "küstahça yavaş tempolu, son derece tatsız ve oyuncuların ihtiyaçlarına ya da isteklerine hitap etme konusunda tamamen ilgisiz," şeklinde yorumlamış. şakamatik bir oyuncu oyunun adının Red Dead Slow Motion olması gerektiğini savunmuş. hız, meritokrasi,
öykü karakterleri bir efsane ya da kıssadan hisse anlatırken görsel anlatıcının bunu hacivat ve karagöz stiliyle aktarması da ayrıca hoş
üstelik bunu uğur erbaş'ın #Germakoçi kitabında da görmek mümkün. kartuş anlatıcısı, meddahların yaptığı gibi "hak dostum hak" diye başlıyor anlatmaya.
bize özgü olup çizgi roman geleneğine en benzer şey ne olabilir? biraz zorlayarak meddah anlatılarını (içerik açısından) ve gölge oyunlarını (hem içerik hem görsel açıdan) sayabiliriz belki.
çizgi romanların tek konusu olmaktan çıkıp mecrayı sıradan olana açtığı belirleyici bir ana işaret eder.
pekiştirir. "Klasikler" okurun hikâyeye katılımını tehlikeye atabilecek her şeyden kaçınırken "alternatifler" mediumun (çizgi roman) kireç tutmuş sınırlarını aşmayı yeğler. Aslına bakılırsa ilgili sayfadaki ani stil değişimi hikâyenin akışını mahveder. Buradaki karşıtlık, olağanüstü olanın,
dile getirir. Böylece bunu okurken aslında "klasik" çizgi romanlardan farklı bir şeyle uğraşan okura göz kırpmış olur. Sonraki sayfada adam hikâyeyi böldüğü için David'den özür diler (👇) çünkü "anlatının kesintiye uğratılmasının her türüne sonuna kadar karşı"dır. Bu ifade bir karşıtlığı daha
dinamik bir fantezi dünyası sunarken alternatif çizgi romanlar genellikle sıradan dünyaları anlatır. Mesela Bu sayfada pek bir şey yaşanmaz, alelade bir barda çizgi roman okuyan David'in kayıtsız yüzünü görürüz. Son panelde ise yaşlı bir adam, hâlâ klasikleri okuttuklarını görmekten memnun olduğunu
Bir tarafta bizim okuduğumuz siyah beyaz ve durgun çizgi roman, diğer tarafta David'in okuduğu renkli ve hareketli çizgi roman. Burada biçim ve içerik açısından ana akım çizgi romanlar ile alternatif çizgi romanlar arasındaki farklar vurgulanır. Birincisi oldukça aktif karakterlerin yer aldığı
tarihinde olağanüstü olandan sıradan olana geçişin karinesi bir yandan da. David Boring'den bir sayfada bunu daha belirgin bir şekilde görmek mümkün. İlk üç panelde tamamen aynı şeyi görürüz: David bir kafede çizgi roman okur. Dördüncü panel ise farklı ve bir öncekiyle çatışan bir kurgu boyutu sunar
Enid, derme çatma lokantalar ve seks dükkanları gibi pek misafirperver olmayan yerlere ilgi duyabiliyordur ve sokaktaki sıradan insanların geçmişi hakkında tamamen abartılı arka plan hikâyeleri uydurur.
Aslında gündelik olanın altındaki tuhaflıkların Clowes karakterlerini cezbetmesi, çizgi roman
III. Olağan Dünyalar
İki genç kızın ergenlikten yetişkinliğe geçişini işleyen Ghost World'de (1995) Becky Doppelmeyer ve Enid Coleslaw'ın (yazarın adına dayanan bir anagram) etraflarındaki sıradan şeyleri olağanüstü şeylere dönüştürerek can sıkıntısını giderme eğilimi dikkat çeker.
etmekte bile teselli bulamaz. Tatmin olmayan Rocky dünyanın kenarına doğru hiç de destansı olmayan bir serüvene atılır.👇
dünyadaki yerlerini bulma mücadelesi veren yabancı kimselerdir.
Bunun en çarpıcı örneklerinden biri Ice Haven'da Rocky adında bir mağara adamı olarak karşımıza çıkar. Milattan yüz bin yıl önce hayatta kalmak ve üremekten daha fazlasını arayan Rocky (👇) komşusu Mr. Sunshine'ı öldürüp karısına tecavüz
II. İnsanın İlkel Yanı
Clowes insanların kendilerini nasıl gördükleri ile gerçekte nasıl oldukları arasındaki farkları tasvir etmekle kalmaz yalnızca, yanı sıra insan doğasının karanlık yönlerini yaramaz bir mizah anlayışıyla irdeler. Karakterleri genellikle arızalı, kendi şeytanlarıyla boğuşan,
Ice Haven'daki (2005) karakterleri birbirine bağlayan temel unsur, aynı isimli küçük kasabanın uyandırdığı rutin ve bayağılık duygusudur. Açılış sayfaları ana karakterlerin banal gündelik eylemlerini soğuk bir renk tonuyla betimleyerek donukluk hissi verir.
#BirÇizgiRomancıÜçMadde: Daniel Clowes
I. Can Sıkıntısı
Clowes'ın karakterleri bıkkın ve kayıtsızdır daima. Yazarın 2010'da çıkardığı kitaba adını veren Wilson, gelişigüzel dolaşıp yabancılara dil uzatan bir avaredir (sol); David Boring'in (2000) henüz açılış panelinde ruhsuz bir yüz bizi karşılar;
