ลอบคิดในใจ
ว่า—ก็ถือคุ้มอยู่นะ
ถ้าคุณบังคับกันแล้วจะยิ้มแบบนี้ออกมา
ถือว่าทางคุณก็แลกเปลี่ยนมาได้ดีแล้วล่ะ, เนอะ
“ ฉันจะกินเยอะ ๆ เลย~! ”
แล้วก็ว่าแบบนั้นทั้งที่ประเด็นสำคัญอาจจะเป็นการทำเสียมากกว่า
แล้วสุดท้ายใครจะเป็นฝ่ายตามใจใคร
อันนั้นก็ต้องดูต่อไป
อย่างน้อยวันนี้เธอก็พยายามจะเอาใจคุณนะ
_____________
( มา ปิดให้ ฮือ ๆๆๆ /กราบตัก )
นัยน์ตาสะท้อนจักรวาลฉายภาพรอยยิ้มนั้น
แล้วมันก็ขยับโค้งตามกัน, เป็นรอยยิ้มกว้างเสียจนสองแก้มแดงก่ำไปหมด
ความจริงเซกิ ฮิโยริถือว่าหวงความเป็นปัจเจกอยู่มาก
โดนบังคับใครจะชอบกัน
โชคดีที่ครอบครัวก็ตามใจ ไม่เคยเจอเรื่องอะไรแบบนั้นสักครั้ง, กลับกันเลยยิ่งทำให้ทนการถูกสั่งไม่ได้
” อื้อ! สัญญาเลย! “
นิ้วที่เกี่ยวประสานพลันถูกยก บังคับเกี่ยวนิ้วก้อยเข้าหา เขย่าไปมาราวเด็กประถมวัย+
คู่นั้น ประสานนิ้วเข้าหากันด้วยท่าทีสบายใจ
พลางว่าไป
“ มีแพลนหรือยังว่าอยากไปที่ไหน? ”
“ วันนี้ฉันจะตามใจมาก ๆ เลยนะ! ”
ไม่รู้ว่าพ่อคุณจะเอาไปโยงเองอีกไหมว่าเพราะเป็นวันเกิด ฮิโนริเลยตกลงกับคำชวนเดทนั้นไป
แต่ถึงคิดก็ไม่เป็นไร
ตลกดี🌟
ท่าทางแบบนั้นทำให้ฮิโยริยิ้มกว้างอย่างอดไม่ได้, ที่ตั้งใจจะเก๊กท่าคิดสักหน่อยเลยกลายเป็นว่าก็ต้องล่มไป
ผู้ชายคนนี้นี่นะ—
“ ไม่ซื่อสัตย์เลยนะคะ~ ”
หล่อนก้มลงเล็กน้อย ช้อนสายตาสบกัน
เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนอาจารย์กำลังดุอย่าฃแกล้ง ๆ
“ ทำไมไม่บอกกันล่ะว่าเป็นวันเกิด เลยอยากไปเดทกับคนที่ชอบน่ะ? ”
ฮิ
ด้วยรอยยิ้มตาหยีที่แทบได้ยินเสียงหัวเราะขำแบบนั้น
แล้วมือเล็ก ๆ ก็เอื้อมจับมือที่ใหญ่กว่า+
นัยน์ตาสีจาง ประทับสีชาดเบาบางมองมา
แล้วฮิโยริก็ลอบคิด
ว่าแบบนี้ใครจะไม่กล้าตามใจ
แต่ว่านะ—น่ารังแกนี่นา ท่าทางแบบนั้น
เพราะแบบนั้นเลยสบตาคุณกลับไป แสร้งทำตาโตคล้ายตกใจ กะพริบน้อย ๆ เหมือนคนทำอะไรไม่ถูก
ส่งเสียงลังเล
“ …เดทหรอคะ? ”
ถึงในใจจะตกลงไปแล้วก็เถอะ
ความผิดยางามิคุงเลยนะคะ—จะทำตัวน่าแกล้งทำไมกัน
ที่อดใจไม่ไหวก็ไม่ใช่ความผิดฉันสักนิด
“ ถ้ายางามิคุงจะรอล่ะก็ “
ถ้าคุณยังจะชอบกัน
เลือกเธอและเธออีกครั้ง ทั้งที่จะไม่ทำก็ยังได้
“ พอเราเรียนจบ เข้ามหาวิทยาลัย— “
เด็กสาวคลี่ยิ้ม
แก้มกระทบแสงไฟแดงก่ำ, แต่ไม่ใช่ความเขินอาย
” ช่วยขอฉันคบด้วยนะ “
แล้วคำตอบที่ให้กลับไป จะไม่ให้คุณเสียใจที่เลือกรอ
—ว่าถ้าไม่มีสักนิดที่ชอบคุณบ้าง
ก็จะไม่ขอให้สัญญาอย่างนี้
อาจจะ
ก็อาจจะเป็นแบบนั้น
ไม่รู้หรอกว่าคนอื่นจะต้องแบบไหน หลงรักกันเท่าไหร่ถึงจะปลงใจคบหากัน
แต่สำหรับฮิโยรินั้น—มันรอได้
จะไม่บอกหรอกนะว่าจะรู้สึกได้เหมือนกับที่คุณรู้สึกไหม
หากจะเอาตาชั่งมาถ่วงดุลน้ำหนักในใจ อาจจะเอนไปก็ได้กับสิ่งที่คุณให้มา
แต่ขอให้เชื่อมั่น—
“ สัญญานะ? “
เธอยิ้ม ยื่นนิ้วก้อยออกไป—อีกครั้ง
ที่ครั้งแล้วนะที่คุณถูกผู้หญิงคนนี้ขอให้สัญญานู่นนี่นั่น
จริงจังบ้าง ไม่บ้างปน ๆ กัน
ชอบอยู่ด้วย
ชอบที่คุณชอบกัน
ได้คบก็คงดี
มีแต่ประโยคขี้โกงของคนโลภมาก
แต่ถ้าเลือกได้
ก็ไม่อยากเสียคุณด้วยเหมือนกัน
“ แต่ว่าตอนนี้คงไม่ใช่แฟนที่ดีน่ะ ”
“ ดังนั้น— ”
“ รอกันได้ไหมคะ? ”
จะเป็นความจริงใจ
หรือเป็นความใจร้ายอย่างถึงที่สุดเลยก็ตาม
ถึงปฏิเสธก็คงช่วยไม่ได้
ความจริงอาจดีกว่ากับคุณมากกว่าด้วยซ้ำถ้าจะไปชอบคนอื่น
แต่บอกว่าชอบกันนี่นา
งั้นจะปฏิเสธกันหรอคะ
ยางามิคุง?
แต่จนถึงที่สุดก็ยังหวงเยาว์วัยตัวเองยิ่งกว่าอะไร
“ ตอนนี้มีเรื่องที่อยากทำเยอะมากเลยนะ ”
“ ชีวิตวัยรุ่น—ฉันอยากใช้ให้เต็มที่ค่ะ ”
น้ำเสียงใสเจื้อยแจ้วให้คุณฟัง แม้จะยังไม่ได้ระบุชัดว่าคืออะไร
“ เพราะจะไม่กลับมาอีกแล้วนี่นา ”
มือก็มีแค่สองมือเล็ก ๆ ที่สัมผัสคุณอยู่นี้เท่านั้น
คว้าได้แค่อย่างสองอย่างก็ถืออย่างอื่นแทบไม่ไหว
“ ฉันน่ะชอบอยู่กับยางามิคุงนะ ”
“ คิดว่าถ้าได้คบกับเธอก็คงดี ”
คำตอบเรียกรอยยิ้มเบาบาง
รู้น่า
รู้ค่ะ
เพราะแบบนั้นนั่นล่ะ
ฉันเลยคงเป็นผู้หญิงไม่ดีไปแล้วมั้ง
แต่ช่วยไม่ได้ไงที่คุณมาชอบกันแบบไม่ได้ร้องขอไป แล้วก็เอาแต่อยู่ตรงนั้น
ทั้งที่จะรอบกองไฟนี้ ในโรงเรียน ในเมือง หรือบนโลกก็มีผู้คนอีกมากมาย คนที่อาจดีกว่าเธอตั้งไม่รู้เท่าไหร่
แต่ก็นะ—
“ ฉันน่ะ ”
“ คิดว่าตัวเองยังไม่ได้อยากมีแฟนค่ะ ”
เอาแต่พูดถึงคุณแฟนในอุดมคติ ในจินตนาการ โน่นนี่นั่นให้ใครฟัง+
แต่ตรงนี้ไม่ใช่เจ้าหญิงรัตติกาล หรือคนในฝันของใคร
ก็แค่เด็กสาวธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่ไม่ได้พิเศษกว่าคนอื่นเท่าไหร่—แค่นั้น
“ ที่บอกชอบฉัน ”
ปลายนิ้วกระชับบ่ากว้าง
“ วันนี้ยังคิดแบบนั้นมั้ยคะ? ”
นัยน์ตามองสบไป
คุณไม่ได้ละสายตาไปไหน เธอก็ไม่เหมือนกัน
“ ฮิ ”
เสียงน่ารักลอดผ่านกลีบปาก
แกล้งเอ่ยไป “ ถูกเรื่องมั้ยน้า? ”
ก็คุยกันไว้มากมาย เรื่องนั้นเรื่องนี้เยอะแยะจะตายไป
ตอบกลับเสียมั่นใจ เลยนึกอยากแหย่จนได้
ถึงแค่ดูจากแววตาก็เข้าใจ—ว่าหมายถึงเรื่องเดียวกัน
แต่เพื่อความแน่ใจก็ถามให้ชัดออกไป
ก้าวเข้าไปใกล้ วางมือบนบ่าเหมือนในงานบุงคะไซก่อนหน้า
ฮิโยริหลุดขำ
“ จะรอนะคะ ”
ครั้งหน้า, ที่คุณว่าไว้ตอนนี้
แน่นอนว่าประโยคที่ขาดหายไป และนัยน์ตาอ่อนจางคู่นั้นถูกสังเกตได้
เสียงใส ๆ เลยเอ่ยถามออกไป ตอนที่บทเพลงทำให้เท้าเคลื่อนที่ไปจากจุดเดิมอีกครั้ง
เป็นจังหวะที่ต้องเปลี่ยนคู่แล้วด้วยซ้ำไป
แต่ฮิโยริก็โมเมเต้นรำกับคุณต่อไปอยู่ดี
“ นี่ ”
“ ยางามิคุง ”
เพราะมีเรื่องที่ตั้งใจไว้ ว่าจะคุยกันวันนี้
“ ที่เคยพูดไว้ ยังคิดเหมือนเดิมไหมคะ? ”
รู้ตัวน่าว่าคุณไม่ถนัดนัก
เลยลดฝีเท้าให้ช้าลงบ้าง แม้จะเหลื่อมจังหวะดนตรีไปหน่อยก็คงไม่มีใครว่ากัน
—การเต้นรำ คนที่จับมือกันสำคัญกว่าอยู่แล้ว!
“ หรอคะ ” เธอหัวเราะคิกคัก พยักหน้ารับหงึก
ไม่รู้หรอกว่าทำไม
แต่คุณได้พักก็ดี
“ ต้องกลับไปเรียนแล้วเนอะ ”
“ แอบเสียดายเลย ”
ฮิโยริก้าวถอยหลัง, เส้นผมที่รวบเป็นหางม้าปลิวแผ่วเบา ยกมือคุณที่จับกันขึ้น หมุนตัวกลับมาหา
สบตา
แล้วก็ยิ้มอีก
คนทางนี้ก็ใช่จะเก่งไปกว่าคุณนัก
เต้นงู ๆ ปลา ๆ ตามประสาคนที่เต้นมากสุดก็กับเพื่อนสาวตั้งแต่วัยเยาว์ในงานเทศกาล ที่จับมือเต้นรำงานวัฒนธรรมคราก่อนก็คงพอเดาได้
ถึงแบบนั้นก็เป็นความทรงจำที่ดีนี่
ใช่ไหม?
“ สนุกเนอะ! ”
นัยน์ตาสีน้ำเงินกระทบแสงไฟประกาย เปลี่ยนจักรวาลในนั้นให้คล้ายอาทิตย์อัสดง
“ ยางามิคุงลงแข่งกีฬาตั้งหลายอย่าง เป็นไงบ้าง? เหนื่อยไหม? ”
( เพิ่งจะ มาเห็น ปวดหัวเลย ไมเกรนขึ้น คุนทำไรลงไปคะ😭😭😭🥺🌷 )
#AZK_Undoukai #AZK_Daisy
3-B Undoukaiー!
(เนื่องในโอกาสกีฬาสีเลยอยากเห็นเพื่อนๆห้องสามบีมายืนเรียงกันค่ะ☺️)
**ภาพยาวมากกดเพื่อดูภาพเต็ม**
[ งานเต้นรำรอบกองไฟ | #AZK_Undoukai #Azk_Clover #Azk_Daisy ]
วันที่วุ่นวาย, จบลงด้วยเสียงกองไฟแตกปะทุแผ่วเบา คลอเคล้าเสียงหัวเราะไปกับตัวโน้ตดนตรี
คนที่มองหา—ท่ามกลางผู้คนก็ไม่ได้โดดเด่นสะดุดตา
แต่ก็ถือว่าง่ายกว่าที่คิด
“ ยางามิคุง! ”
เสียงหัวเราะเจือ ปลายนิ้วคว้าชายแขนเสื้อเบา ๆ
เอ่ยถามออกไป
” เต้นด้วยกันมั้ยคะ? “
@azk-shouhei.bsky.social
สีขาว (เซกิ ฮิโยริ)
ตั้งใจดึงสุดแรง ฮึบ—!!
#AZK_Bunkasai #AZK_คุณลูกค้ามานี้ดิ๊
— おかえりなさいませ ♡ —
ยินดีต้อนรับกลับ– หรือจะบอกว่าไม่ต้องโผล่หน้ามาอีกดี ?
คาเฟ่พิศวงที่มีทั้งน้องเมดแสนน่ารักและมาเฟียสุดโฉด ประสบการณ์ที่คุณจะไม่เคยพบจากที่ไหนมาก่อน กำลังรอทุกคนอยู่ที่ชั้นเรียนปี 3 ห้อง C นะ… เฮ้ย คุณลูกค้ามานี้ดิ๊ !!!
—————
มีเสียง ‘เย้’ กับเสียงหัวเราะใส ๆ
แล้วอุณหภูมิอุ่น ๆ ก็ขยับออกไปในที่สุด
” งั้นกิน~! “
บอกว่าได้ งั้นก็ไม่เกรงใจแล้วนะ
เพราะแบบนั้นเลยจับมือคนชวน ดึงเบา ๆ ให้นั่งลง, ดูกระตือรือร้นว่าจะมาเสิร์ฟเมื่อไหร่จนเท้าเล็ก ๆ ถูกแกว่งไปแกว่งมาใต้โต๊ะ
ว่าแต่—
” ว่าไป ยางามิคุงเรียกกันซะอลังการเลยเนอะ! “
โดดเด่นไม่เกรงใจใคร
ตอนนี้ก็ยังมีสายตาเหลือบมาอยู่เลย
เด็กสาวจับชายเสื้อที่คุณสวมไว้ มองโอโคโนมิยากิถาดใหญ่, และดูกระตือรือร้นซะยิ่งกว่าครั้งไหนเสียอีก
“ นี่— ”
เสียงเจื้อยแจ้วขานเหมือนจะเอ่ยอะไร ก่อนชะงักไป
แล้วเขย่งปลายเท้า มือทาบข้างใบหูอีกฝ่าย, กระซิบอย่างใคร่สงสัย
“ กินได้หมดเลยหรอ? ”
น้ำเสียงและใบหน้าเจือรอยยิ้มกว้างอย่างปิดไม่ไหว แต่ความไม่อยากมีภาพลักษณ์สาวกินจุก็ฝังในใจ
—ทั้งที่ก็ไม่น่าทันแล้ว
( ช่วงวันเกิดเมนทัลบึ้ม ยังม่ายด้ายบึ้มเทอเลย )
( ทาไดม้า )
( หอมแจ้ม เดะขอว่างจะไปโยนระเบริดใส่ก่อน )
( คิดถึงเหมือนกานนนน บวกไว้แล้วหายต๋อม ขอโทษน้ะTT——TT )
( /ผมทัดหู พูดจาดีนี่นา /ยัดทิป )
ฝีเท้าชะงักลง
เด็กสาวในยูกาตะสีสันสดใสลายคินเงียวเงยขึ้นไปตามเสียงเรียกนั้น
สบตากัน, ทั้งที่คุณอยู่ตั้งไกล
แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
มือเล็กรั้งชายขึ้น ไม่เรียบร้อยนัก แต่ก็เพื่อให้วิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาได้โดยไม่สะดุดล้ม
นัยน์ตาเป็นประกายกระทบแสงไฟตอนเงยหน้ามองคุณ—ที่ปกติก็สูงมากพอ, และตอนนี้ก็สูงท่วมหัวกัน
“ กินสิ กิน!! ”
ไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าทำไมต้องเรียกกันเสียอลังการ
( กลับมาแล้ว สังคมยังจำผมได้ไหม )
